Af þrjóskum, skeggjuðum kokkum og fyrstu fréttum
Blessunarlega kemur reglulega í ljós að hið íslenska samfélag er, þrátt fyrir allt, ennþá pínulitla kotsamfélagið sem það var hér áður fyrr og þyrfti helst að vera áfram. Í Fréttablaði dagsins á blaðsíðu 40 les ég eina jákvæðustu og skemmtilegustu frétt sem borist hefur af íslensku efnahagslífi í háa herrans tíð.
Hún fjallar um skeggjuðu kokkana og samskipti seðlabankastjóra við þá kumpána.
Auðvitað er jákvætt að stýrivextir hafi farið niður í 10%. En hitt er á suman hátt skemmtilegra og krúttlegra að Már Guðmundsson, seðlabankastjóri, lét Tómas Tómasson og Úlfar Eysteinsson vita af lækkuninni, fyrstum manna; bauð þeim í notalega morgunstund í Seðlabankanum daginn sem vextir voru lækkaðir og lét sinn eigin hárskera losa þá við sítt skeggið.
Með neikvæðni í augum væri hægt að sjá á þessu ýmsa annmarka, og kannski hefur þetta farið öfugt ofan í einhverja. Er það góð stjórnsýsla, gætu sumir hugsað, að tveir miðaldra og þrjóskir kokkar viti af lækkuninni áður en fjármálalífið og almenningur gerir það? Er þetta ekki bara lýðskrum af hálfu seðlabankastjóra sem langar að ljá embætti sitt jákvæðri áru og búa til að fjölmiðlabrellu?
Þannig væri hægt að hugsa – en meinið er bara það að einhverra hluta vegna trúi ég seðlabankastjóra og er sannfærður um að „brellan“ hafi ekki verið nein brella, heldur einfaldlega einn maður á sinni stóru skrifstofu í stórri, svartri byggingu að haga sér eins og manneskja, Íslendingur, í litlu kotsamfélagi.
Blaðamaður klykkir út með því að „samkvæmt áreiðanlegum heimildum“ verði eitt skeggið geymt í krukku á sérstökum viðhafnarplatta í Seðlabankanum.
Það gerist ekki krúttlegra.
- - - -
Fréttin megnaði að minna mig á hvað íslenska þjóðin er, þrátt fyrir allt, náin og bundin vinaböndum. Þannig hefur mér að minnsta kosti alltaf liðið, en síðustu ár hefur sitthvað gliðnað og böndin trosnað.
- - - -
Á Baggalút las ég í gær frétt með fyrirsögninni „Fannst á lífi í rústum efnahagslífsins“. Og hló upphátt. Við skulum vona að íslenska kotsálin finnist í raunverulegum rústum efnahagslífsins og við getum snúið aftur í náin, heilbrigð og jafnvel barnaleg samskipti – eins og seðlabankastjóri gerði í vikunni.
