Fábjánaprósentan

Ég veit ekki með þessa 5% fábjána-umræðu. En ég veit það bara að allir þessir venjulegu Íslendingar sem ég sá á bókamarkaði í Perlunni um helgina kunna að meta góðar bókmenntir.Þeir kunna að meta þá staðreynd að alltaf eru allir að skrifa bækur og gefa þær út. Svo við hin getum lesið og notið.

Þeir kynnu kannski enn betur að meta bókaflóðið ef þeir vissu að þegar upp er staðið lifa afar fá skáld á því að skrifa bækur og gefa þær út.

Meðal annars vegna þess hve markaðurinn er lítill. Meirihluti allra rithöfunda vinnur fyrir sér með öðrum hætti en ritstörfum. Meirihluti höfunda er bara að sinna djúpstæðu áhugamáli sínu, ást á tungumáli og sögum, og sættir sig við að hafa lítið upp úr krafsinu.

Ríkið hefur reynt að meta þetta menningarframlag í verki með því að skapa a.m.k. einhvern grundvöll fyrir skáld sem eyða ævinni í að skrifa. Sá grundvöllur heitir listamannalaun.

Og ef ekki væri fyrir listamannalaun væri úrvalið í Perlunni umtalsvert rýrara.

Getum við a.m.k. rætt málið á þessum nótum?

- - - -

Eða getum við rætt það í samhengi við aðra þætti mannlífsins og framlag ríkisins til þeirra?